Niedziela 27 listopada 2011 rozpoczyna Adwent oraz nowy rok liturgiczny przeżywany w Polsce pod hasłem "Kościół naszym domem". Serdecznie zapraszamy na adwentową liturgię w naszym kościele:

• (i) lucernaria - I nieszpory niedzielne odprawiane w każdą sobotę o godz. 17.30
• (ii) roraty - Msze święte ku czci Najświętszej Maryi Pannie - codziennie w dni powszednie o godz. 6.30

Adwent (łac. adventus - przyjście) to okres liturgiczny rozpoczynający nowy rok kościelny. To czas głębokiej zadumy i poważnej refleksji, który budzi w nas tęsknotę i oczekiwanie. Na co, a raczej na Kogo czekamy? Na Chrystusa, którego imię brzmi "Przychodzący"! Oczekujemy na spotkanie z Tym, Który był i Który jest, i Który przychodzi (Ap 1, 4. 8; 4, 8). Taki cel naszych oczekiwań sprawia, że adwentowa tęsknota nie jest przesycona smutkiem, lecz jest pełna radości i nadziei, bo spotkanie z przychodzącym Bogiem, który jest Miłością, winno być naszą największą radością! Okres Adwentu jest więc czasem radosnego, pobożnego i miłego oczekiwania (łac. témpus létae, devótae et iucúndae exspectatiónis).

Znaki Adwentu

Przez cały Adwent obok ołtarza płonie świeca roratnia, która przypomina nam Maryję niosącą Chrystusa, Światłość świata. To Słońce już jest w Niej, a w noc Bożego Narodzenia wzejdzie nam i zajaśnieje pełnym blaskiem. Oczekiwanie adwentowe jest oczekiwaniem radosnym, jednak fioletowy kolor szat liturgicznych wskazuje na głęboką powagę, a nawet może kojarzyć się z pokutą. Podobnie można rozumieć fakt, że w Adwencie nie ozdabiamy ołtarzy kwiatami, a w niedziele Adwentu nie śpiewamy hymnu Chwała na wysokości Bogu. Jak to pogodzić z radosnym charakterem tego okresu? Otóż, pominięcie „hymnu anielskiego” w czasie Adwentu nie oznacza pokutnego charakteru tego okresu, lecz ma sprawić, że w świętą noc Narodzenia Pańskiego, na Pasterce, hymn ten zabrzmi z całą mocą jako coś nowego. Chrystus paschalny jest między nami, przemawia do nas, a więc nieustannie do nas przychodzi. Ale czy my przychodzimy do Niego? Te spotkania z przychodzącym teraz Zbawicielem zadecydują o naszym losie na końcu, gdy przyjdzie Pan po raz ostatni na ziemię i objawi tajniki serc, a przede wszystkim swoją wielką miłość, miłość Serca Boga.

 Podział okresu Adwentu:

•  a) od początku Adwentu do dnia 16. grudnia włącznie - Ta część ma charakter eschatologiczny. Jej celem jest skupienie naszej uwagi na drugim przyjściu Pana i nadanie naszej obecnej sytuacji życiowej charakteru zaangażowanego oczekiwania. 
• b) od 17. do 24. grudnia - Jest bezpośrednim przygotowaniem do Świąt Bożego Narodzenia, czyli pamiątki pierwszego przyjścia Pana. 

 Przewodnicy adwentowi

W ogromne bogactwo Adwentu wprowadzają nas trzej przewodnicy: prorok Izajasz, Jan Chrzciciel i Najświętsza Maryja Panna.

1. Wielki prorok Izajasz prowadzi nas przede wszystkim w pierwszej części Adwentu. W jego orędziu dominuje ogromna cześć wobec świętości Boga, przy jednoczesnym przekonaniu o grzeszności własnej i całego ludu. Prorok ten będzie więc w swoim orędziu ukazywał skutki odejścia od Boga, ale też będzie głosił nadzieję odnowy w czasach mesjańskich.
2. Jan Chrzciciel, który przejmuje prowadzenie od Drugiej Niedzieli Adwentu, jest człowiekiem prowadzącym bardzo surowy, ascetyczny tryb życia, stawiającym duże wymagania sobie i innym. Podejmując orędzie Izajasza, wzywa do nawrócenia i przygotowania drogi dla przychodzącego Boga.
3. Maryja jest najważniejszym Przewodnikiem adwentowym. Towarzyszy nam przez cały Adwent. Od Niej się uczymy oczekiwać, radośnie tęsknić i przygotowywać się na spotkanie z Panem. W Niej streszcza się cała tęsknota i nadzieja ludu Bożego Starego Przymierza. Maryja jest Matką ludu Bożego Nowego Przymierza, jest Matką wszystkich ludzi. Ona prowadzi nas jak jutrzenka, która wskazuje na Chrystusa – Wschodzące Słońce.