W dniach 14-15 listopada 2014r. Duszpasterstwo Akademickie „Lux Cordis” odbyło swój dzień skupienia w klasztorze sióstr Benedyktynek w Żarnowcu. Trudno wyobrazić sobie życie, gdzie jest się zamkniętym na całe życie za klauzurą. Tak właśnie żyją otoczone wysokimi murami mniszki z Żarnowca.
Wyruszyliśmy o godzinie 18.00 z pod kościoła i udaliśmy się w drogę. Po około godzinnej jeździe znaleźliśmy się szczęśliwie na miejscu. Zostaliśmy przywitani przez siostry oraz poczęstowani przepyszną kolacją. Siostry mają swoje gospodarstwo, dzięki czemu jedzenie jest naprawdę przepyszne. Po posiłku udaliśmy się na modlitwę różańcową do kaplicy. Kaplica stanowi serce klasztoru, gdzie siostry codziennie oddają się wspólnym modlitwom i zagłębiają się w misterium eucharystyczne. Następnie postanowiliśmy udać się na spacer nad jezioro Żarnowieckie. Gdy wróciliśmy zebraliśmy się wszyscy razem w jednym pokoju - zaparzyliśmy herbatę i spędziliśmy wieczór we wspólnym towarzystwie.
Następnego dnia mieliśmy pobudkę około 5.30, by na 6.00 udać się do kaplicy na poranne modlitwy oraz Mszę Świętą. Po modlitwie udaliśmy się na śniadanie. Dzień sióstr przeplatany jest nie tylko modlitwą, ale i ciężką pracą. Również i my włączyliśmy się do wspólnej pracy z s. Columbą. Naszym zadaniem było zagrabianie liści oraz ich spalenie. Byliśmy zmęczeni ale szczęśliwi z powodu zbliżającej się wspólnej popołudniowej modlitwy z siostrami i czekającym na nas obiadkiem. Gdy już spałaszowaliśmy pyszności jakimi poczęstowały nas siostry postanowiliśmy w naszym czasie wolnym udać się nad morze do Dębek oraz do Jastrzębiej Góry. Tam znajduje się najdalej na północ wysunięty punkt polskiego wybrzeża oraz latarnia morska. Wróciliśmy z wyprawy i udaliśmy się pośpiesznie do kaplicy na nieszpory. Po modlitwie, był czas na kolację, ale głównym punktem wieczoru okazało się nieoczekiwane spotkanie i rozmowa z siostrami Benedyktynkami-prędzej widzianymi jedynie z za „klauzurowej kraty”. Siostry ze szczerym uśmiechem, podzieliły się z nami swoim świadectwem wiary i opoiwiadały o swojej codzienności.
Poruszeni tym co usłyszeliśmy, podziękowaliśmy im za możliwość spędzenia u nich dnia skupienia. Po tym, nadszedł czas na pożegnanie się z siostrami. Było nam ciężko, jednak pociesza nas myśl ponownej wizyty w Żarnowcu.
Dzień skupienia był to dla nas niepowtarzalny czas na modlitwę i rozmyślenia, czas na poznanie nie tylko życia mniszek, ale i na poznanie samego siebie. Dzięki siostrom dane nam było zaznać odrobiny nieba (tu na Ziemi), bo to właśnie modlitwa może nas na nie otworzyć. Zdawałoby się, mury mają oddzielać, ale nas te mury zbliżyły nie tylko do sióstr, ale przede wszystkim do Pana Jezusa.
Klaudia i Natalia
