Piotr Kuryło - polski maratończyk i ultramaratończyk. Laureat Kolosa 2011 w kategorii „Wyczyn Roku” – za przebiegnięcie wokół kuli ziemskiej łącznie 20 tys. km w 365 dni. W październiku 2012 r. przepłynął kajakiem Wisłę pod prąd. W czerwcu 2013 wyruszył w 4 miesięczny rajd rowerowy przez dwa kontynenty z Lizbony do Władywostoku. W 2014 przybiegł do Rzymu na kanonizację Jana Pawła II i Jana XXIII.

W niedzielę 22 lutego będzie gościł w naszej parafii. Spotka się z nami o 15.30 by podzielić się nie tylko swoimi przeżyciami, ale przede wszystkim swoją wiarą, która jest jego siłą.

O PIOTRZE
Piotr urodził się 24 lipca 1972r.. Najmłodsze lata spędził we wsi Pruska Wielka. Później podjął edukację w szkole górniczej w Jastrzębiu Zdroju po zakończeniu której powrócił do rodzinnej wsi, gdzie wspólnie z bratem zbudował nowy dom bo stary uległ zniszczeniu w pożarze. Następnie zgłosił się na ochotnika do wojsk powietrzno desantowych w Krakowie, a po powrocie z wojska zajął się gospodarstwem rolnym, ożenił się i wkrótce został ojcem dwóch córek. Przez 4 lata pełnił funkcję sołtysa we wsi.

Piotr zawsze lubił biegać, to po polnych drogach, to w lesie tak po prostu dla zdrowia. Dopiero po 30-tych urodzinach kiedy usłyszał w TV o Maratonie Warszawskim zaczął biegać więcej. Atmosfera towarzysząca biegom i duży wysiłek potrzebny do ukończenia maratonu wciągnęły go w systematyczne uprawianie tego sportu. Przez kolejne 8 lat przebiegł na zawodach ponad 50 maratonów i wiele dłuższych dystansów, a jednym z największym jego sukcesów było zajęcie 2 miejsca w Ultramaratonie z Aten do Sparty „Spartahlon” – na dystansie 246km. Ostatnie 2 lata przed podjęciem decyzji o ukończeniu przygody z bieganiem reprezentował Polskę na mistrzostwach świata w biegach 24 godzinnych.

W roku 2010 podjął decyzję, że kończy z bieganiem. Tylko pobiegnie raz jeszcze. Ostatni swój maraton zaplanował dookoła globu i nazwał go „Biegiem dla Pokoju”, chcąc zwrócić uwagę na ciągłe konflikty zbrojne na świecie. 7 sierpnia 2010 wystartował z rynku Zygmunta Augusta w Augustowie i pobiegł na zachód przez Polskę, Niemcy, skrawek Holandii, Belgię, Francję, Hiszpanię i Portugalię. Z Lizbony przeleciał samolotem do Nowego Jorku skąd biegiem ruszył na zachód i pokonawszy 13 stanów dotarł do San Fransisco. Dalej przeleciał samolotem do Władywostoku. Przebiegł Syberię, część Kazachstanu resztę Rosji, a na koniec Łotwę i Litwę, by po 365 dniach dotrzeć na miejsce startu.

Za swoją wyprawę został uhonorowany w 2012 roku Kolosem (najbardziej prestiżową polską nagrodą podróżniczo-eksploracyjną) w kategorii „Wyczyn Roku”, a ponieważ chyba swoją dobrocią i skromnością urzekł też słuchaczy, otrzymał także nagrodę publiczności i dziennikarzy.

Po upływie roku od ukończenia „Ostatniego Maratonu” postanowił, że tym razem zwróci uwagę na problemy osób niepełnosprawnych i 7 października 2012 roku wystartował kajakiem z Gdańska po Wiśle w górę rzeki, z hasłem wymyślonym przez swojego kolegę Adama „Zawsze pod prąd”, gdyż osoby niepełnosprawne często tak właśnie się czują. Również za tą wyprawę Kapituła Kolosów uhonorowała Piotra wyróżnieniem w kategorii „Wyczyn Roku”.

1 czerwca 2013 r. w Dzień Dziecka wyruszył na rowerowy maraton pokoju, wiodący przez dwa kontynenty od Lizbony do Władywostoku, liczący niemal 15 tys.km, na przebycie których podróżnik poświęcił 4 miesiące. Data startu nie jest przypadkowa, gdyż po raz kolejny wyprawie Piotra będzie przyświecał szczytny cel - tym razem chciałby poruszyć kwestię cierpienia dzieci w konfliktach zbrojnych. 

Na co dzień Piotr jest zwykłym człowiekiem z niewielkiej miejscowości, pracującym w małej firmie budowlanej, pomagającym kiedy może ludziom w potrzebie, który powtarza czasami „Nie ma ludzi z małych wiosek, są tylko ludzie z małymi marzeniami”.